Verslag RSB Competitie

Veel commotie en de tweede winst voor 3-Torens Viertal 3!

Dinsdagavond 14 november was een enerverend avondje in de Wijnstok! Niet alleen de overwinning op een sterkere tegenstander met 150 rating punten meer, maar ook alles wat zich afspeelde rondom de partij van Jan Spoelstra. Aan het einde van het middenspel klonk opeens: “Maar die koning stond daar helemaal niet”!!! uit de mond van Jans’ tegenstander.  Arjen, de wedstijdleider erbij. Er waren waarschijnlijk 1 of meerdere zetten niet goed uitgevoerd op de borden. Er wordt door Jans’ slechtziendheid op 2 borden gespeeld, waarvan de kleine  eigendom van Jan is.  Zo kan hij de situatie beter overzien. Aan Arjen de weinig benijdenswaardige taak om uitsluitsel te geven. Uit de notatie van de tegenstander viel niets af te leiden: hij zat in zijn laatste 5 minuten. Jan hoeft sowieso niet te noteren. Toch werd door logisch denken en de laatste notaties de stelling bepaald. Het vervolg werd door Arjen genoteerd om verdere problemen te voorkomen. De partij eindigde in remise. Jan had een vrijpion, de tegenstander een loper om promotie te voorkomen. Dat zou kunnen lukken, maar loper met koning kunnen niet winnen. Er werd dan ook tot remise besloten. Misschien maar beter ook.

De partij die als eerste afgelopen was, was die van Jan Gerkes aan bord 1. Toen ik tijdens mijn eigen interne partij ging kijken, stond hij er met gedegen spel  positioneel erg goed voor. Al snel werd dat verzilverd met 2 pionnen winst. De tegenstander liet zich liever mat zetten dan op te geven. Jan kwam dat dan ook glunderend melden. Met mat winnen is inderdaad ook veel leuker.

Sjoerd, de zoon van onze penningmeester, speelde aan bord 4 en hield het lange tijd vol. Hij schaakt nog maar kort, maar dat viel aan de stelling lange tijd zeker niet te zien. Gebrek aan ervaring gaat dan wel een rol spelen, waardoor je dan toch verliest. Zo ook nu, maar zijn  schaakontwikkeling gaat door!

Toen kwam de reeds genoemde partij van Jan Spoelstra aan de beurt, maar daar is al genoeg over gezegd. Voordat deze geëindigd was, was Jan Breugems’ partij al geëindigd. Jan heeft zich ontwikkeld tot de meest bizarre schaker van 3 torens. Zoals zo vaak gaat hij al in opening tegen principes in. Hij speelt graag meerdere keren met een paar stukken die hij al gebruikt had. Heel vaak levert dat een ontwikkelingsachterstand op. Kom je een half uur later terug dan staat hij opeens toch beter en staan de stukken van de tegenstander op de meest vreemde plaatsen om  gevaren te bezweren. Hij wist dinsdag een pionneneindspel erg overtuigend te winnen en daar moest hij heel secuur voor spelen. Dan blijkt opeens z’n inzicht in het spelletje. Ook in de eerste wedstrijd van het viertal in Moerkapelle bleek dat al, toen hij met zijn 2 ploegende paarden goed uit de voeten kon in de zware Moerkapelse klei. Dat is geen speelterrein voor de 2 lopers van de tegenstander die vastgezogen lijdzaam moesten toezien hoe Jan de partij naar zich toe trok.

Al met al was deze enerverende avond goed voor weer een 2,5-1,5 overwinning en dat geeft weer vertrouwen voor de volgende wedstrijd!

Van: Hans K.

Historische bekeroverwinning 3-Torens

Voor het eerst sinds de oprichting van 3-Torens in 2006 is het gelukt om de 2e ronde van de RSB-beker te bereiken. Als er op de website van de tegenstander (RSR Ivoren Toren) staat te lezen dat het team zich heeft geblameerd, is het meestal vrij goed gegaan J. We traden aan met uiteraard clubkampioen Léon op bord 1. Hij kwam slecht uit de opening, maar gelukkig was het Léon, hij weet als geen ander met slechte stellingen om te gaan en die om te zetten tot een acceptabel resultaat. Hij lag erg achter in ontwikkeling, maar hoe meer stukken er van het bord verdwenen, hoe minder erg dat werd. Uiteindelijk wikkelde hij bekwaam af naar een remise.

Op bord 2 speelde ik zelf een heerlijke partij. Ik kwam goed uit de opening en wist mijn tegenstander onder druk te zetten. Na 13 zetten was dit de stelling:

Als ik mijn dame terugtrek speelt zwart eenvoudig 14…d6 en zijn zwart’s openingsproblemen opgelost. Gelukkig heb ik in deze stelling 14. d6! Nu kan zwart mijn dame niet nemen, want na 14…exd4 15. dxe7 moet zwart zijn toren wegzetten en dan volgt 16.Pd5 met een overweldigende positie en veel dreigingen voor wit. Na lang nadenken speelde zwart 14…Dd8 en toen was het duidelijk dat ik (veel) beter stond.

Het tweede cruciale moment van de partij kwam nadat zwart mijn witte paard had geslagen op zet 26:

Terugslaan met het paard of met de toren was op zich niks mis mee, maar zwart houdt dan nog wel enige druk/compensatie. Hier speelde ik echter eerst 27.Te7! en toen was zwart gedwongen om eerst zijn paard te verdedigen met 27…Tf8 en toen na 28.Pxd4 moest zwart ook nog zijn dame terughalen naar d8 om alles te dekken. Als je tegenstander zulke zetten moet spelen weet je dat het goed zit. Drie zetten later werd er opgegeven en hadden we ons eerste punt binnen.

Op bord 3 speelde Menno een keurige partij. Eerst kwam hij wat onder druk, maar hij wist met een goed getimede …f5 break voor sterk tegenspel te zorgen. Hij kreeg hierna het betere van het spel, won ook een pion en leek misschien wel te winnen. Helaas speelde hij daarna iets minder nauwkeurig, moest weer een pion teruggeven, en de partij eindigde in remise.

Martin speelde een hele degelijke partij in zijn favoriete London-opening. Het evenwicht werd nooit echt verbroken tijdens de partij. Een hele keurige en ogenschijnlijk vrij eenvoudige remise tegen een tegenstander met toch ruim 100 elo-punten meer. Uiteindelijk dus een 2,5 – 1,5 overwinning en we zitten in de 2e ronde!

3-Torens 1 boekt eerste (ruime) zege!

We hebben de eerste overwinning te pakken! Eigenlijk ging het vrij soepel, vanaf het begin. We hadden dit keer slechts 1 afmelding (van Rinus), maar daarvoor in de plaats speelde Dylan, die het uitstekend deed (daarover later meer). Vol goede moed begonnen we aan de wedstrijd tegen SO Rotterdam 3, die we eigenlijk ook wel moesten winnen, want anders zouden we al te snel in de degradatiezone blijven hangen.

In het begin leek het vooral snel goed te gaan voor ons op bord 7 (Egbert) en bord 8 (Henk). Beide stonden al snel een pion voor met een veel betere stelling. Op de overige borden ging het langere tijd gelijk op en was het mij niet duidelijk wie er nu beter stond. Léon stond op bord 1 niet echt lekker (maar dat zegt meestal vrij weinig bij Léon, zoals we inmiddels weten), op bord 2 speelde mijn tegenstander vrij passief, maar echt beter stond ik niet in het begin, Menno bouwde het zoals gebruikelijk redelijk rustig op op bord 3. Martin leek op bord 4 wel wat dreigingen te hebben tegen de koning van zijn tegenstander, het zag er veelbelovend uit. Dylan vond ik op bord 5 vrij moeizaam uit de opening komen, hij had een ontwikkelingsachterstand – en op bord 6 was Zenun terug van weggeweest! Hij probeerde in zijn kenmerkende stijl met lopers en dame open lijnen te zoeken en een aanval op te bouwen, maar hij vond in zijn tegenstander een taaie verdediger.

De eerste beslissing viel inderdaad te noteren op de staartborden. Egbert’s tegenstander maakte een paar onnauwkeurige zetten, en toen begaf Egbert’s dame zich als struikrover in de stelling van zijn tegenstander en snoepte de ene pion na de andere. Toen de dame ook nog de loper van zijn tegenstander (na een blunder) buitmaakte, vond hij het welletjes en schudde Egbert de hand.

Een poos later wist opeens – eigenlijk vanuit het niets – Léon te winnen. Zijn tegenstander gaf een kwaliteit min of meer zomaar cadeau en gaf ook direct op. Mooie meevaller! Een kleine tegenvaller was daarna dat Henk niet wist te winnen, ondanks een eindspel met twee pionnen meer, maar lopereindspelen blijven toch tricky om te winnen – zo bleek ook nu weer. Remise dus. Het derde punt voor ons werd gescoord door Zenun. Hij had een dame+paard (voor beide) eindspel bereikt, waarin hij een pion meer had. Het zag er goed uit, maar opeens wist hij te winnen – hoe dit gebeurde is mij ontgaan, omdat ik op bord 2 inmiddels ook in een kritische fase terecht was gekomen.

Mijn tegenstander speelde lang passief, maar zeer solide. Op een gegeven moment besloot hij echter de stelling op te blazen door een paard te offeren voor 2 centrumpionnen. Objectief gezien was het geen goed offer, maar de situatie werd zeer scherp en nauwkeurig spel was vereist. Gelukkig vond ik in deze fase de juiste zetten (mede wellicht dankzij tijdvoorsprong op de klok) en toen ging het sne; bergafwaarts met de stelling van mijn tegenstander. Mijn stukken kon ik goed activeren, ik won een (vrij)pion terug en in verloren stelling ging mijn tegenstander door de klok: 4,5 -0,5, de punten waren binnen!

Martin’s stelling was op bord 4 zeer complex geworden, het was echt een leuke pot, ik heb geen idee voor wie er meer in had gezeten, maar uiteindelijk is het remise geworden. Waarschijnlijk een terechte uitslag voor een mooie, scherpe strijd. Menno ging op bord 3 helaas kopje onder. Er ontstond een midden/eindspel met D+T en een paar pionnen voor beide. Er had zetherhaling in gezeten, maar Menno wilde meer  – en dat bleek onverstandig. Hij verloor uiteindelijk zijn partij.

De laatste die bezig was, was Dylan. Normaal gesproken spelen we met een kortere tijdsduur onze partijen, dus het werd erg laat voor Dylan, maar hij hield zijn hoofd koel tot het einde, sloeg een remise-aanbod af en speelde het paardeindspel voortreffelijk. Er waren meerdere manieren om dit te winnen, hij had een vrijpion, maar hoe Dylan dit deed in tijdnood, vond ik echt klasse. Hij gaf zijn tegenstander geen schijn van kans op tegenspel, parkeerde de koning van de tegenstander in de hoek en kon doorlopen met zijn pion. Klinkt misschien simpel, maar om 23:30 met 1 minuut op de klok en met 15 man om je heen zo het eindspel spelen vind ik grote klasse! Superinvalbeurt van Dylan en een mooie 6-2 zege, waarmee we ons een plekje in de middenmoot bemachtigen.

3-Torens 1 verliest nipt van Maassluis

De eerste wedstrijd van het seizoen is helaas nipt verloren gegaan. Vergeleken met vorig seizoen hebben we twee sterke spelers verloren (Bert en Wong), en Menno en Henk mogen dit jaar hun prestaties doen vergeten. Helaas was het echter ook zo dat we deze eerste wedstrijd maar liefst 3 van onze sterkere spelers moesten missen (Leon, Menno en Zenun). Toch hebben we het Maassluis, dat juist een stuk sterker is geworden t.o.v. vorig seizoen, nog erg lastig kunnen maken.

Maassluis is een erg gezellige schaakvereniging. Een redelijk kleine vereniging, maar een leuke, knusse locatie met een zeer gastvrije voorzitter die iedereen bij binnenkomst hartelijk welkom heet. Het was het begin van een sportieve, gezellige avond.

Op bord 2 had Martin een hele lastige avond. Martin houdt meestal wel van materiaal voorsprong en liet zich verleiden om in een Franse opening twee pionnen te snoepen. Dit was echter wel heel gevaarlijk en tegenstander Marcel Bergen bleek duidelijk beter thuis in deze openingsvariant. Martin kon geen safe haven meer vinden voor zijn koning, al zijn stukken moesten noodgedwongen op steeds dubieuzer ogende velden een onderkomen zoeken om erger te voorkomen, en uiteindelijk duurde het tot zet 19 en toen moest Martin helaas al de handdoek in de ring gooien.

De score werd gelijk gemaakt door Henk (bord 8). Zijn tegenstander dacht een leuke tactic gevonden te hebben met Lxh7+, maar Henk pakte eenvoudig de loper, en in plaats van terug te keren naar g8, ging Henk vervolgens met zijn koning naar g6, waarmee zijn paard gedekt bleef. Henk bleef een stuk voor, de aanval had ook niet veel meer om het lijf, en daarna is de overwinning niet meer in gevaar geweest.

Op bord 3 had speelde Rinus tegen Jos Kruidenier, een van de nieuwe aanwinsten van Maassluis, en qua rating ruim 250 punten sterker dan Rinus. Het werd een scherpe Siciliaan met tegengestelde rokades. Hoewel het in het begin zeker onduidelijk was wie er nou meer kansen maakte op de overwinning, werd langzaam maar zeker Rinus’ koningspositie penibeler, terwijl hijzelf niet voor echt gevaarlijke tegendreigingen wist te zorgen. Het punt ging dan ook naar Maassluis.

2-1 achter maar op zich boden de andere borden wel perspectief op een gunstige uitslag. Jan Gerkes had op bord 5 een pion geofferd, maar wel initiatief op de f-lijn. Cok stond gewonnen op bord 7, zowel qua positie, als zeker ook qua tijd. Zelf stond ik ook goed op bord 1, nadat mijn tegenstander het Budapester Gambiet met zwart niet helemaal scherp speelde, en ik met een fijne pluspion en gezonde stelling het middenspel in was gegaan. Bij invaller Patrick op bord 6 leek alles nog in evenwicht, en ook Egbert stond zeker niet minder (pion voor in een eindspel met T+L voor tegenstander tegen T+P voor Egbert).

Toen begonnen er echter op heel veel borden allerlei onverwachte wendingen plaats te vinden. Egbert vroeg mij of hij remise kon aannemen. Ik ging ervan uit dat we het punt wel nodig zouden hebben voor de overwinning, en aangezien zijn tegenstander een slechte loper had en een pion minder, antwoordde ik: doorspelen graag! Helaas ging het vrij snel daarna mis: loper en paard werden geruild en Egbert deed de deur open voor de toren van zijn tegenstander. Die snoepte een paar pionnen op en creëerde een niet te stoppen vrijpion. Helaas, de deksel op de neus en een 0 voor Egbert.

Een andere tegenvaller was op bord 7. Opeens hoorde ik een remise-aanbod van Cok’s tegenstander. Ik vermoedde dat het om een kansloze laatste stuiptrekking was, maar tot mijn grote verbazing werd het aanbod geaccepteerd. Blijkbaar was er iets helemaal mis gegaan, en was remise nu niet meer te voorkomen geweest.

In deze fase kreeg ik overigens niet veel mee van het spel op de andere borden, omdat ik zelf druk bezig was om de overwinning veilig te stellen op bord 1. Het ging er steeds beter uit zien, maar tegenstander Martin van der Hidde bleef loeren op kansen voor een succesvolle koningsaanval. Uiteindelijk wist ik al het venijn er uit te halen, mijn eigen torens te activeren, en het punt te scoren: 2,5 – 3,5.

Ergens vlak hiervoor begreep ik dat Patrick een remise-aanbod had gekregen, en geweigerd, mede met het oog op de stand (waarschijnlijk). Jan Gerkes had namelijk een stuk geofferd, maar dit had niet het gewenste effect gehad, al was er nog steeds wel een initiatief gaande. Dit initiatief speelde Jan namelijk zo goed uit, dat hij zijn tegenstander tot een fout verleidde: Jan won het stuk terug, en wist hierna ook heel snel de partij te winnen. Knap gedaan en een mooi debuut voor 3-Torens!

Helaas was de houdbaarheidsdatum van Patrick’s remise-aanbod verdwenen, en zijn stelling was inmiddels vrij hopeloos. Het was een verloren eindspel geworden helaas, en Patrick moest uiteindelijk toch zijn meerdere erkennen in  zijn sterke tegenstander Dirk Brijs (vorig jaar bord 1 speler van Maassluis).

Maassluis 1             1753 - 3-Torens 1              1612 4½ - 3½
1. Martin van der Hidde    1971 - Arjan Drenthen          1820 0  - 1
2. Marcel Bergen           1901 - Martin van Vaalen       1721 1  - 0
3. Jos Kruidenier          1873 - Rinus van der Linde     1622 1  - 0
4. Michael Kroes           1782 - Egbert Berghout         1544 1  - 0
5. Gert Dijkstra           1781 - Jan Gerkes                   0  - 1
6. Dirk Brijs              1723 - Patrick Smaal           1512 1  - 0
7. Peter van Soest         1520 - Cok van Grevenbroek     1403 ½  - ½
8. Hans Quak               1476 - Henk Springer           1665 0  - 1

Helaas kwamen we dus net iets tekort (3,5-4,5) tegen Maassluis, maar we hebben hard gestreden op alle borden voor de punten. Over een maand spelen we thuis tegen SO Rotterdam, dan gaan we ervoor om de eerste punten binnen te halen!

Dordrecht 4 – 3-Torens 2: 7-1

7-1, wat moet je daar nou nog over schrijven. Waarschijnlijk iets over die 1, dat was dan waarschijnlijk het enige lichtpuntje. Klopt, het feit dat de schrijver van dit stukje dat ene punt binnenhaalde helpt wel mee aan het feit dat dit stuk toch geschreven wordt.

Even de voorbalans opmaken: we waren al veilig door de mooie overwinning op Spijkenisse, dus het enige wat we nog konden winnen was de eer en de baard van de keizer. De tegenstander was iets gemotiveerder: bij winst konden zij nog steeds promoveren en dat lukte ze, waarmee we ze vanaf deze plaats nog willen feliciteren. Positief nieuws voor ons: we komen ze volgend seizoen niet weer tegen!

De avond zelf: Hans van der Burg pochte in de auto dat hij online zulke goede resultaten haalde met het IJslands gambiet. Dat moest dan maar uitgeprobeerd worden en on-the-board bleek dat toch iets lastiger dan in een vluggertje online. De stukken konden al snel de doos in. Cok overschatte zijn eigen stelling wat: een zet na zijn remiseaanbod gaf hij op. Zijn matdreiging bleek helaas geen matdreiging, waardoor gewoon een stuk verloren ging. Ook bij Giovanni ging iets mis met een matdreiging. Ondanks dat hij goed stond zag hij een mat over het hoofd en verloor dus. Ook Jan, Hans Kunnen en Jaysen verloren, maar daar kreeg ik minder van mee.

Bleven de partijen van Patrick en Arjen over. Patrick had naar eigen zeggen de controle over het hele bord, behalve over veld h4. Laat dat nou net een vervelende post worden waar zwart met zijn dame dreigend de witte stelling in kon krijgen en je snapt dat het complex werd: Patrick duwde met zijn witte pionnenfront en zwart probeerde erdoorheen te prikken. Uiteindelijk forceerde Patrick op de verkeerde manier en verloor, maar het was wel een fraaie pot! Arjen stond na de Pirc van zijn tegenstander al snel goed, 2 pionnen in de tas, dames geruild, daar kwam zelfs nog een kwaliteit bij, maar het werd toch nog spannend. Onder dreiging van een zwart paard op c3 moest Arjen de kwaliteit teruggeven en het leek er zelfs op dat het moest gaan uitdraaien op een toreneindspel met slechts een pion meer. Op dat moment bood de tegenstander, die de hele avond tegen een verloren stelling aangekeken had, hoopvol remise aan. Arjen sloeg het af en wist uiteindelijk de vis toch op het droge te krijgen en de eer te redden.

Op de site van de tegenstanders staat ook een lezenswaardig verslag over de wedstrijd.

Daarmee sluit 3-Torens 2 een seizoen af waarin we ons netjes gehandhaafd hebben, de 5e plaats in de eindstand is meer dan je mag verwachten van een team dat 7e is op gemiddelde rating. De topscorer van het team was Erik Smits met 3,5 uit 6, maar ook de prestatie van Giovanni Netten mag niet onbenoemd blijven, want met 3 uit 6 scoorde hij maar liefst 2,5 punt boven zijn ratingverwachting, dat wordt een mooi ratingsprongetje!

3-Torens 1 wint in Barendrecht en eindigt op 2e plaats

Afgelopen maandag speelden we de laatste wedstrijd van het seizoen tegen het zeer sympathieke maar reeds gedegradeerde Barendrecht/IJsselmonde 2. Vorig seizoen maakte Barendrecht het ons al zeer lastig en toen speelden we hier gelijk tegen in de laatste ronde, hetgeen toen lijfsbehoud betekende voor Barendrecht. Ook deze avond zouden we het niet makkelijk krijgen.

De avond begon vervelend. Léon was net de opening uit (een interessante Budapester met 4..g5) toen hij opeens een zorgwekkend telefoontje kreeg, waardoor hij direct de wedstrijd moest verlaten. Gelukkig had hij een zeer sportieve tegenstander in Ed Lammens die direct remise voorstelde. Daarna duurde het heel lang voordat er weer een resultaat viel te noteren:  er waren erg veel spannende partijen.

Rinus was op bord 7 de eerste die het onderspit delfde. De stelling was lang in balans, maar er zat een combinatie in die eerst niet werkte. Toen Rinus echter een wachtzet deed, lukte de combinatie opeens wonderwel. Rinus verloor materiaal en de stukken konden de doos in. Egbert speelde naast hem op bord 8 en had het lastig. Uiteindelijk wist hij een eindspel met beide een dame en voor Egbert een pion minder remise te houden.

Toen wederom slecht nieuws. Zenun moest, toch wel verrassend, berusten in een nederlaag. Hoewel zijn koning al geruime tijd enigszins tochtig stond, dacht ik dat hij alles wel onder controle had en wat druk begon uit te oefenen op zijn tegenstander. Toch ging het opeens mis, ik heb niet gezien hoe of waar, aangezien ik op dat moment veel moeite moest doen om mijn eigen stelling bij elkaar te houden.

Hierna kwam echter wat meer goed nieuws. Wong speelde bord 2 een hele keurige partij. Hij had een ruimteoverwicht en bouwde dit langzaam uit. Tegenstander Dortmond werd langzaam maar zeker de duimschroeven aangedraaid totdat hij moest bezwijken. We stonden toen met 3-2 achter en gezien de stellingen van Menno op bord 4 en mijzelf op bord 3 hadden we weinig reden om een hoopvol resultaat tegemoet te zien. Echter, opeens zat alles mee…

Zelf speelde ik tegen John Bakker op bord 3. Ik meende beter uit de opening te zijn gekomen dan mijn tegenstander, maar juist toen ik begon te denken over een koningsaanval speelde ik een verkeerde damezet, waardoor John het initiatief volledig over nam. Mijn stukken kwamen op slechte velden, de coördinatie was ver te zoeken en om eerlijk te zijn werd ik deze partij gewoon weggespeeld. Enige troef was een enorm tijdsvoordeel voor mij, en de tijd werd uiteindelijk ook John’s Waterloo. Hij ging door de vlag in een compleet gewonnen eindspel. Zuur voor hem, het had zeker meer verdiend – feit was wel dat de stand nu gelijk was.

Inmiddels had Menno een slechte stelling ook weten om te draaien en hij wist op een gegeven moment materiaal te winnen, en de aanval van zijn tegenstander te neutraliseren: 4-3 voor ons! Martin speelde een goede, degelijke partij, het ging lang gelijk op, Martin had al een remise-aanbod afgeslagen, en uiteindelijk speelde hij het middenspel en eindspel gewoon beter dan zijn tegenstander. Een goede overwinning en een benauwde 5-3 overwinning.

Het bracht ons niet verder dan de 2e plaats. Na een misstap in en tegen Hendrik-Ido-Ambacht hebben we verder alles gewonnen, maar doordat HIA ook geen fouten meer maakte zijn zij de (terechte) kampioen. Ik wens ze veel succes in de 1e klasse volgend jaar. Wij maken daar nog een kansje op, maar zijn dan wel afhankelijk van de resultaten in de klasse 2B en 2C. Mocht dat niet lukken dan proberen we volgend jaar opnieuw kampioen te worden in de 2e klasse!

3-Torens 2 is veilig na fraaie overwinning

Ondanks dat 3-Torens 2 dit seizoen heel behoorlijk presteert was het voorafgaand aan de wedstrijd tegen Spijkenisse 4 nog allerminst zeker van klassebehoud. Er leek zich een scenario af te tekenen waarbij 3 ploegen gelijk zouden eindigen op 4 matchpunten en wij van die 3 als laatste zouden eindigen vanwege het feit dat we de minste bordpunten zouden hebben. Zo ver zouden we het niet moeten laten komen en dus zou er tenminste één matchpunt gehaald moeten worden uit de nog resterende 2 wedstrijden. Op papier was Spijkenisse dan het meest logische slachtoffer en gelukkig… het lukte!

Halverwege de avond zag het er spannend uit op alle borden. Hans K. en Arjen hadden beide dezelfde openingsopzet tegenover zich gevonden en hadden met zwart een pionnetje gegeven voor actief tegenspel. Arjen had de tegenstander aardig in de tang, maar Hans had eigenlijk gewoon een ongezonde pion achterstand. (Luxe) invaller Menno stond wat vreemd, hij had het loperpaar, maar was volledig onderontwikkeld, toch wist hij mooie dreigingen te creëren met zijn dame. Bij Jan was ik er niet gerust op, pionnetje achter, dreigen een stuk te verliezen, moeilijk. Giovanni stond ondertussen alweer mooi, hij is toch de man in vorm in ons team! Hans van der Burg voelde zich helemaal thuis in zijn eigen openingsopzet en had een mooie voorsprong in tijd opgebouwd, maar op het bord zag het er nog erg spannend uit. Cok leek rechtstreeks op remise af te stevenen, er kwam al heel snel een eindspel op het bord dat door beide partijen moeiteloos dichtgeschoven leek te kunnen worden. Erik had een wat aparte dubbelpion op de g-lijn, maar hij leek wel het initiatief te hebben.

Allereerst viel er een beslissing bij Hans vdB, zijn tegenstander zag het in tijdnood allemaal niet meer zo goed en moest de vlag strijken, 1-0. Daarna won ook Giovanni, 2-0. Menno had nog een mooi stukoffer in petto wat een pion winst leek op te leveren, maar die moest hij alweer snel teruggeven waarna tot remise werd besloten, 2,5-0,5. Er leek iets moois in de lucht te hangen. Helaas is niet elk remise-eindspel ook echt remise, want Cok verloor nog. Gelukkig werd dat alweer snel rechtgezet door Jan die een overwinning kwam melden, hij had zijn tegenstander een aantal pionnen afgesnoept en won het pionneneindspel, 3,5-1,5.

Hans Kunnen wist ondertussen zijn stelling niet te houden, hoewel omstanders nog remise-mogelijkheden zagen, 3,5-2,5. Zou het nog lukken bij de 2 andere partijen? Jawel, Erik had zijn actieve stelling weten uit te bouwen naar een gewonnen stelling, 4,5-2,5! De winst was binnen. Bleef alleen Arjen nog over, een ongelijk lopereindspel met een pion minder, dat klinkt als remise. Klopt, maar niet als je domme fouten gaat maken. Dat gebeurde, waardoor de eindstand 4,5-3,5 werd.

Het verslag van onze tegenstanders staat hier.

PvdW: Pruysen – Netten

PvdW: Rijkeboer – van Grevenbroek

Eerste team walst over concurrent Shah Mata heen!

Wat een avond! Voorafgaand waren er nog wat hobbels die genomen moesten worden, zoals het compleet krijgen van het team en het vinden van het speellokaal. Daar konden we de schade echter beperkt houden, en uiteindelijk traden we aan met twee uitstekende invallers (die beide zouden winnen!) en met een tijdsachterstand van circa 10 minuten voor 3 spelers (die ook een 100% score zouden halen!). Zowel Shah Mata als wij hadden 6 punten over gehouden aan onze eerste vier wedstrijden, en voor beide was er nog uitzicht op promotie en wellicht zelfs een kampioenschap als Hendrik-Ido-Ambacht nog ergens punten laat liggen. Het betekende wel dat een 4-4 voor beide als verlies zou voelen: winnen was noodzakelijk!

Het begon al erg goed. Onze kopman Bert aan bord 1 won na 12 zetten, doordat zijn tegenstander Roel Warnik een grote blunder beging. In de afruilvariant van het koningsindisch probeert wit vaak zwart onder druk te zetten door het paard op f6 (met toren op e8) te pennen. Roel onderschatte echter het gevaar en verloor pardoes een vol stuk. Omdat er ook geen enkele compensatie was, gaf hij maar gedesillusioneerd direct op. Dat begon lekker, 1-0 voor en het was nog geen 20:30!

Bij de andere partijen duurde het wat langer. Zelf speelde ik op bord 4 tegen Frans Frishert. Ik hoopte op wat vuurwerk in de Cambridge Springs variant, maar mijn tegenstander speelde het heel degelijk, er werden stukken afgeruild en toen er alleen nog dames op het bord stonden en 6 pionnen voor beide kanten bood ik maar remise aan, wat na overleg werd geaccepteerd.

Vuurwerk was er intussen wel te zien op de andere borden. Martin speelde op bord 5 tegen Hans van Calmthout, een sterke tegenstander met een uitstekende score dit jaar in de interne competitie (voor deze ronde vonden we hem terug op plaats 4 van de topscorers in klasse 2A, met 3,5 uit 4). Martin heeft dit seizoen echter al meerdere keren laten zien dat hij niet onder de indruk is van goede prestaties of hoge ratings en liet weer een uitstekende partij zien. In een London system (een opening die overigens in het repertoire van beide heren bleek te zitten) wist Martin een pionnenmeerderheid op de damevleugel te creëren. Uiteraard waren er kansen voor tegenspel, maar die wist Martin knap te pareren. Nadat er twee verbonden vrijpionnen waren gecreëerd, zag het er hoopvol uit en inderdaad waren ze niet meer te stoppen.

Cok (bord 8) werd om 18:45 gebeld door mij met de vraag of hij kon invallen, en nog geen half uur later meegenomen door Martin (voldoende tijd om nog even wat te eten, toch?). Zijn eerste externe partij voor 3-Torens was een hele mooie. Een erg spannende Aljechin-verdediging waarbij wit uiteraard het centrum pakt met zijn pionnen. Zijn tegenstander had ook wel het initiatief, maar uiteindelijk wist Cok dit om te buigen in een fraaie overwinning. Zie ook de Partij van de Week!

De andere invaller was Menno. Vorig jaar een vaste waarde in het eerste team, en uiteraard is het vrijwel nooit een verzwakking als je Menno als invaller mee kunt nemen. Hij mocht het op bord 3 opnemen tegen de (op rating sterkere) Dik van der Pluijm, die vorig jaar nog in een spannend eindspel Arno pootje wist te lichten, waardoor we destijds verloren van Shah Mata. Ditmaal liet Menno echter geen spaan van Dik’s stelling heel. Dik speelde een variant van het Hollands, maar Menno wist heel slim gebruik te maken van met name de zwaktes van de witte velden, die een dergelijke speelstijl vaak met zich meebrengt. Ook Menno had een ijzersterke loper, die was zelfs zo sterk en dominant dat ik ergens tijdens de avond tegen Cok aangaf dat Menno enorm gewonnen stond, ook al stond hij een pion achter. “Maar hij staat toch een stuk voor?” vroeg Cok…. Ehh… oh, ja, dat extra paard viel me niet eens meer op, en was eigenlijk ook niet meer nodig. Menno’s stukken heersten over het bord en de zwarte dame, toren en loper waren louter figuranten. Na een mooie manoeuvre met de witte loper (hoe kan het ook anders, de heerser van het bord!) werd het pleit beslecht: Menno gaf het paard weer terug, maar mat was dan niet meer te voorkomen binnen een paar zetten, mooie overwinning!

Léon kwam aan het begin van de avond niet goed in zijn spel. Bij Léon is dat vaak een goed teken, en zo bleek ook vanavond weer. Nadat hij zijn sterke zwartveldige KID-loper moest opgeven en een enigszins gehavende structuur moest toestaan, kwam hij onder zware druk. Nou ja, voor de meesten van ons zou de druk redelijk zwaar zijn geweest, maar Léon gaf weer eens geen krimp en wist op de een of andere manier af te wikkelen naar een eindspel met lopers van dezelfde kleur, en waarbij hij 4 pionnen had en zijn tegenstandster Franka van Vlokhoven er 3 had. De experts in de wandelgangen beweerden dat dit volgens de boekjes waarschijnlijk wel remise zou zijn, maar ik had er wel vertrouwen in dat Léon zo’n stelling wel zou weten uit te melken en niets bleek minder waar.

De enige van ons die halverwege de avond er nog slechter voor stond dan Léon was Zenun (bord 7). Ik weet niet of hij pionnen heeft geofferd voor initiatief, of dat ze waren weggeblunderd of getruct, maar wat ik wel weet is dat hij een middenspel had bereikt, waar weinig leven in zat en waarbij Zenun twee pionnen minder had dan tegenstander Chris Willemse. Een gevalletje hopeloos knokken voor remise leek het mij. Maar niets bleek minder waar. Chris gaf pardoes een belangrijke centrumpion terug, en toen kreeg Zenun vleugels. Zijn paard bleek sterker en dominanter dan de loper van Chris en wellicht ook enigszins aangedaan door zijn fout om de belangrijke pion terug te geven wist Chris niet meer de sterkste voortzetting te vinden. Gezegd moet worden dat Zenun in deze fase ook wel erg goed speelde, als hij eenmaal bloed ruikt… een onwaarschijnlijke, maar toch knappe overwinning waarbij veel vechtlust is getoond. Mooi gespeeld en een monsterscore was dus in de maak.

Rinus speelde op bord 6 tegen ‘angstgegner’ Teun Koorevaar, waarvan hij vorig jaar naar eigen zeggen vrij kansloos verloor. Nu speelde Rinus echter zeer sterk, en hij kreeg een overweldigende positie, met als absolute heerser de zwarte loper op d5, waarbij vergeleken Teun’s torens die daar omheen iets probeerden te bereiken, maar zielige marionnetjes leken. Helaas ging het in tijdnood alsnog mis, het was echt een krankzinnige slotfase, prachtig om te zien, veel fouten over-en-weer (als stuurlui zagen wij het uiteraard een stuk scherper, maar wij ervoeren ook niet de stress en spanning van de intense partij die de hele avond had geduurd), en uiteindelijk waren er 5 dames op het bord verschenen, en er 4 alweer verdwenen voordat het pleit werd beslecht. Rinus had er daar 3 van op het bord gehad, en Teun slechts 2, maar aangezien één van die twee wel de last woman standing was, werd dit toch een overwinning voor Shah Mata. Hiermee was de eer gered – de eerlijkheid gebied te zeggen dat een 7,5 – 0,5 overwinning ook wel te geflatteerd zou zijn geweest.

Met een 6,5- 1,5 overwinning gaan wij vol goede moed de laatste twee wedstrijden in. Het wordt ongetwijfeld nog een spannend slot van de competitie, maar in ieder geval zijn wij nog volop in de race!