The hateful eight

Acht normale mannen maakten zich op voor een doodgewone avond. In de Smitshoek werden de wapens gepoetst, werd wat extra munitie gepakt, een sjekkie gerold, enkele slokjes Finlaggan genuttigd, de glorieuze overwinning van ADO bezongen, kortom er leek niets bijzonders aan de hand. De onnozelaars, ze wisten niet wat hen boven het hoofd hing. In twee auto’s vertrok dit gezelschap richting de Gorzen van Zwart Nazareth, in de schaduw van de molen van Nolet. Hier woonden voorheen de arbeiders van Wilton Feijenoord en voetbalde John de Wolf op straat.
De jongens van het Zwarte Paard hadden een nieuwe lokatie, het bingozaaltje van het lokale bejaardentehuis. De gangen deden denken aan Eau Rouge, de scootmobielen stonden links en rechts paraat om opa Verstappen naar de eindstreep te scheuren. Opperhoofd Juijn legde de regels uit en toen konden we beginnen met de match. HZP stond bovenaan en wij hadden puntjes nodig om degradatie te voorkomen. Iedereen was letterlijk tot op het bot gemotiveerd om doodsbedreigingen van onze supporters te vermijden.
Op bord 8 nam Joeke het op tegen de sterkste speler van HZP. Nu is Joeke wel gewend om wilde dieren in de bek te kijken maar ditmaal verdween zijn hoofd iets te makkelijk in de muil van de vijandige leeuw. Hans begon aan een voorzichtige catalaan en het duurde vrij lang voordat er stukken van het bord verdwenen. Tony speelde een variant die ergens op leek maar zijn befaamde zware stukken waren intussen met de VUT. Jan wachtte erg lang met rokeren en liet een vijandelijke pion ver oprukken. Erik dacht zijn tegenstander klem te kunnen zetten met een aanval op de koning maar treuzelde iets te lang met de aanval. Zenun bouwde rustig op, had optisch voordeel en wachtte op fouten van de overzijde. Ronald had na 18 zetten 1:32 op de klok staan. Zijn tegenstander werd nerveus en gaf eerst een paard en vervolgens een toren cadeau. Arjen was ingehuurd om Egbert te vervangen op bord 1. Er werd iets te snel en te veel afgeruild in de Grand Prix en de ongelijke lopers leken tot remise te leiden totdat zijn tegenstander een zet deed en luid begon te jammeren. Arjen werd wakker geschud en na diepgrondig onderzoek bleek een loper opgepeuzeld te kunnen worden. Tussenstand 1-2 en een verrassing was mogelijk op komst.
Toen rechtten de zwarte paarden hun rug en werden de rollen omgedraaid. Zenun dacht een Balkan combinatie te zien maar dit kostte hem een stuk. Zijn ogen draaiden in zijn hoofd, mismoedig keek hij om zich heen, vragend hoe hem dat nu weer kon overkomen. Erik had een IQP en leek een duister eindspel in te gaan met een pion achter. Jan mocht de vrijpion eenvoudig opeten en begon aan een remise-achtig toreneindspel. Tony zijn aanval was intussen gestrand, hij was een pion kwijt geraakt, technisch was het verloren. We zagen hem de hand schudden van zijn tegenstander, hij leek opgelucht, misschien toch een halfje, maar het bleek een vol punt, 1-3 dus.
Zenun gaf mismoedig op maar na elven werd het kneiterknoeispannend. De enigszins schaakvaardigen onder ons konden niet geloven wat er op de borden gebeurde. Het golfde op en neer, alsof staatsieportretten van Angela Merkel werden afgewisseld met de prive fotoos van Lindsay Vonn. Erik leek verloren te staan, maar misschien ook weer niet. Afwisselend bevroren zijn oren en kwam er stoom uit zijn neus. Jan zat enorm te pielen en was kennelijk van plan zich met een pion voor mat te laten zetten. Ook Hans voerde de bloeddruk van zijn medespelers op, zijn loper stond vastgespijkerd op a7, de klok tikte gewoon door en de scheepslui aan wal gaven beide spelers goede kansen.
Hans kwam remise overeen, 2,5-3,5, maar intussen was het ver na elven en door het increment bleef het drama voortduren. Erik had een P tegen P+p eindspel maar moest rekening houden met vorkjes en opstomen van de pion. Ergens kreeg hij de kans om het paard tegen de pion te offeren zodat ons eerste matchpunt binnen was. Het bord van Jan durfden we niet meer te bekijken maar door onwaarschijnlijk veel geluk werd dit ook remise zodat het feest kon beginnen. De stress droop onze chauffeurs Erik en Jan van de oren en het is onduidelijk of en hoe we thuis zijn gekomen. De volgende keer gaan we met een busje.

The hateful eight