Outlaw Pete

Met de stoomboot arriveerden we in Tuindorp, een gezellige opeenstapeling van kleine huisjes naast het Beatrixpark. Hier huist tegenwoordig Fianchetto, dat we nog kennen van het roemruchte oliebollentoernooi. Tijdens het happy hour kan men aan de bar horen wat er zoal in de boerderij kon geschieden, maar helaas mogen we dat niet aan het Internet toevertrouwen. Het tweede team was gedreven en ruim op tijd want geen van de tegenstanders had het buurthuis nog betreden.
Na flink wat handen geschud te hebben, konden we aan de wedstrijd beginnen. Oud-Berkelaar Bart vertelde ons ondertussen dat hij volgend jaar weer op geboortegrond zal terugkeren. Onze blanke pieten begonnen sterk aan de match. Arjan had een sterke tegenstander maar die liet zijn paard in het schuurtje drukken en moest een kwaliteit offeren om aan de dreigende blikken van Marianne Thieme te ontkomen. Zonder toren was het maar behelpen zodat de schoorsteen van 3-Torens begon te roken. Nestor Egbert kwam zeer voordelig te staan, kreeg remise aangeboden maar moest doorspelen van de captain. Een beetje in slaap gesust liet hij zijn toren instaan. Met een dame tegen twee torens, een paard en vijf pionnen bleef hij doorspelen om een dolle dame remise te versieren, maar dit lukte helaas niet. Het was ook te veel van het goede geweest. Arjen speelde tegen oudgediende Ben Riksen, die in vroeger dagen vele partijen tegen Neria Plokker mocht aantreden. Arjen kwam voordelig te staan maar kon het juiste plan niet vinden en haalde zonder veel problemen een halfje binnen. En dan onze voorzitter. In Botma-stijl zette hij zijn tegenstander onder druk, had duidelijk positioneel voordeel, maar durfde niet toe te slaan met een voor de hand liggend paardoffer. De stelling was ook moeilijk te overzien zodat een remise de juiste keus was. 2-2 voor onze blanke pieten, dat biedt vooruitzicht.
En dan onze gekleurde pieten. Ronald had zoals altijd de rode stukken, kreeg een Morra toegeschoven, gaf de pion terug en schoof de stelling dicht. Voordat de opponent kansen kon versieren in het eindspel volgde een tactisch remise-aanbod. Rinus had de blauwe schaakelementen, kwam in de Najdorf tot zijn geliefde kwaliteitsoffer op c3, maar vergat toen om door te drukken. Langzaam ebde de spanning uit de stelling zodat het materiele voordeel het verschil ging uitmaken. Patrick speelde met het gele arsenaal, kon in de opening na enkele zetten zomaar een pion winnen, maar durfde door verbazing niet toe te slaan. Met verwisseling van zetten kreeg hij een draak op het bord met vele tempi achterstand. De druk op het centrum nam ongenadig toe zodat de koning naast het bord in katzwijm viel. En dan onze Springer, onder vrienden ook wel de regenboogpiet genoemd. In een echte springervariant won hij een paard tegen drie pionnen en vervolgens nog een kwaliteit. Maar drie verbonden pionnen zijn lastig tegen te houden, zelfs met een toren voor. Met een tijdig torenoffer ontsnapte hij nog naar een dame-eindspel met 1 pion achter, hetgeen echter toch noodlottig werd. Het is duidelijk, de gekleurde pieten waren ons niet goed gezind, zodat we met een 5,5-2,5 nederlaag naar Lansingerland konden terugkeren. Duidelijk niet lief genoeg geweest dit jaar.

Reacties gesloten.