Gemengde gevoelens

Toen we weer bijkwamen bleek het zaterdagmiddag te zijn. Nevel in mijn kop en een tong van leer. En, niet te vergeten een licht hoofdpijntje. Lang geleden. Het was buitengewoon gezellig in de Smitshoek. Tot 04:00 uur werd er volop gedronken.  Draaikolken, de bar die al maar groter leek te worden, plotsklapse verschietingen van perspectief.  Er was geen twijfel mogelijk: we waren dronken. Er gebeurden ineens tienduizend dingen tegelijk en allemaal door toedoen van de barman. Ik zag de muziek in flarden uit de speakers komen. En dat terwijl er geen plaat werd gedraaid! Door de ramen dacht ik Henny en John met een fles Whisky en een joint te zien staan. Het werd snel gekker. Of ik. Buiten leek het pas echt te gaan werken. Ik kon alle kanten tegelijk opkijken. Straten vol rokende bomen, knal roze lantarenpalen. Wat liep daar aan de overkant? Die gozer met die staart!?? “Henny”” riep ik. Te laat … nou verdween die in een gat.

WP_20150417_001

Wat ging er allemaal aan vooraf? Een bloedstollende wedstrijd tegen Erasmus 1. In de speelzaal kon je de spanning bijna voelen. Davin en Martin konden het niet bolwerken tegen Dröge en Ouwehand. Huijsdens en Botma trokken de stand gelijk. Ik zag een fraai dameoffer van Bert op het eerste bord in combinatie met fraai positioneel spel. Met degelijke zetten werd de druk op de stelling van Van Zutphen opgevoerd. Hoogenes kreeg met zwart de Miller-Barry proper op het bord. Vreemd dat Posthumus voor 10. De2 koos. De score van zwart is in deze variant overweldigend. Spannende partij, zwart liet de winst ergens liggen. En toen gebeurde er iets vreemds. Met de tussenstand van 2,5 – 2,5 bood Wong remise aan!?? Zijn tegenstander had nog slechts 5 seconden op de klok. Mooi moment om de duimschroeven een kwartslag aan te draaien. De persoonlijke vrijheid is een groot goed, en kan zich geen groter voorstander wensen dan ondergetekende, maarrr  –  en ik herhaal  –  maarrr … er zijn grenzen.  De strijd tussen de twee verenigingen ging dus gelijk op. Tussenstand 3 – 3 .

WP_20150417_002

Van Houten en Hoogenes junior  moesten het gaan doen. De druk was groot, bijna onmenselijk. Adembenemende spanning in de speelzaal. De doodse stilte werd door niets doorbroken. Geen blad bewoog, geen vogel floot. Gruwelijk was het lot van Menno. Hij heeft gevochten als een leeuw. 4 – 3 voor Erasmus, met nog één partij: Dekker – Van Houten. Bij een eindstand van 4 – 4 zou Erasmus degraderen, bij het kleinst mogelijke verlies wij. Op mijn schouders de taak om het onmogelijke te volbrengen, op het bord een lopereindspel van ongelijke kleur. Ook dat nog. Voor angst had ik geen tijd, de handen van mijn tegenstander trilden bij het uitvoeren van zijn zetten. Voor mij de enige reden om nog door te spelen, ook de klok speelde inmiddels een rol. Helaas. Remise was onvermijdelijk. Maar, laten we niet vergeten, dat het maar zóóó ontzzzzettend weinig heeft gescheeld, of Erasmus had aan het kortste eind getrokken en dan was hun waarheid nu de onze geweest. Jammer. Natuurlijk onze felicitaties aan de mannen van Erasmus.

Reacties gesloten.