3-Torens 1 boekt eerste (ruime) zege!

We hebben de eerste overwinning te pakken! Eigenlijk ging het vrij soepel, vanaf het begin. We hadden dit keer slechts 1 afmelding (van Rinus), maar daarvoor in de plaats speelde Dylan, die het uitstekend deed (daarover later meer). Vol goede moed begonnen we aan de wedstrijd tegen SO Rotterdam 3, die we eigenlijk ook wel moesten winnen, want anders zouden we al te snel in de degradatiezone blijven hangen.

In het begin leek het vooral snel goed te gaan voor ons op bord 7 (Egbert) en bord 8 (Henk). Beide stonden al snel een pion voor met een veel betere stelling. Op de overige borden ging het langere tijd gelijk op en was het mij niet duidelijk wie er nu beter stond. Léon stond op bord 1 niet echt lekker (maar dat zegt meestal vrij weinig bij Léon, zoals we inmiddels weten), op bord 2 speelde mijn tegenstander vrij passief, maar echt beter stond ik niet in het begin, Menno bouwde het zoals gebruikelijk redelijk rustig op op bord 3. Martin leek op bord 4 wel wat dreigingen te hebben tegen de koning van zijn tegenstander, het zag er veelbelovend uit. Dylan vond ik op bord 5 vrij moeizaam uit de opening komen, hij had een ontwikkelingsachterstand – en op bord 6 was Zenun terug van weggeweest! Hij probeerde in zijn kenmerkende stijl met lopers en dame open lijnen te zoeken en een aanval op te bouwen, maar hij vond in zijn tegenstander een taaie verdediger.

De eerste beslissing viel inderdaad te noteren op de staartborden. Egbert’s tegenstander maakte een paar onnauwkeurige zetten, en toen begaf Egbert’s dame zich als struikrover in de stelling van zijn tegenstander en snoepte de ene pion na de andere. Toen de dame ook nog de loper van zijn tegenstander (na een blunder) buitmaakte, vond hij het welletjes en schudde Egbert de hand.

Een poos later wist opeens – eigenlijk vanuit het niets – Léon te winnen. Zijn tegenstander gaf een kwaliteit min of meer zomaar cadeau en gaf ook direct op. Mooie meevaller! Een kleine tegenvaller was daarna dat Henk niet wist te winnen, ondanks een eindspel met twee pionnen meer, maar lopereindspelen blijven toch tricky om te winnen – zo bleek ook nu weer. Remise dus. Het derde punt voor ons werd gescoord door Zenun. Hij had een dame+paard (voor beide) eindspel bereikt, waarin hij een pion meer had. Het zag er goed uit, maar opeens wist hij te winnen – hoe dit gebeurde is mij ontgaan, omdat ik op bord 2 inmiddels ook in een kritische fase terecht was gekomen.

Mijn tegenstander speelde lang passief, maar zeer solide. Op een gegeven moment besloot hij echter de stelling op te blazen door een paard te offeren voor 2 centrumpionnen. Objectief gezien was het geen goed offer, maar de situatie werd zeer scherp en nauwkeurig spel was vereist. Gelukkig vond ik in deze fase de juiste zetten (mede wellicht dankzij tijdvoorsprong op de klok) en toen ging het sne; bergafwaarts met de stelling van mijn tegenstander. Mijn stukken kon ik goed activeren, ik won een (vrij)pion terug en in verloren stelling ging mijn tegenstander door de klok: 4,5 -0,5, de punten waren binnen!

Martin’s stelling was op bord 4 zeer complex geworden, het was echt een leuke pot, ik heb geen idee voor wie er meer in had gezeten, maar uiteindelijk is het remise geworden. Waarschijnlijk een terechte uitslag voor een mooie, scherpe strijd. Menno ging op bord 3 helaas kopje onder. Er ontstond een midden/eindspel met D+T en een paar pionnen voor beide. Er had zetherhaling in gezeten, maar Menno wilde meer  – en dat bleek onverstandig. Hij verloor uiteindelijk zijn partij.

De laatste die bezig was, was Dylan. Normaal gesproken spelen we met een kortere tijdsduur onze partijen, dus het werd erg laat voor Dylan, maar hij hield zijn hoofd koel tot het einde, sloeg een remise-aanbod af en speelde het paardeindspel voortreffelijk. Er waren meerdere manieren om dit te winnen, hij had een vrijpion, maar hoe Dylan dit deed in tijdnood, vond ik echt klasse. Hij gaf zijn tegenstander geen schijn van kans op tegenspel, parkeerde de koning van de tegenstander in de hoek en kon doorlopen met zijn pion. Klinkt misschien simpel, maar om 23:30 met 1 minuut op de klok en met 15 man om je heen zo het eindspel spelen vind ik grote klasse! Superinvalbeurt van Dylan en een mooie 6-2 zege, waarmee we ons een plekje in de middenmoot bemachtigen.

Reacties gesloten.