Eerste team walst over concurrent Shah Mata heen!

Wat een avond! Voorafgaand waren er nog wat hobbels die genomen moesten worden, zoals het compleet krijgen van het team en het vinden van het speellokaal. Daar konden we de schade echter beperkt houden, en uiteindelijk traden we aan met twee uitstekende invallers (die beide zouden winnen!) en met een tijdsachterstand van circa 10 minuten voor 3 spelers (die ook een 100% score zouden halen!). Zowel Shah Mata als wij hadden 6 punten over gehouden aan onze eerste vier wedstrijden, en voor beide was er nog uitzicht op promotie en wellicht zelfs een kampioenschap als Hendrik-Ido-Ambacht nog ergens punten laat liggen. Het betekende wel dat een 4-4 voor beide als verlies zou voelen: winnen was noodzakelijk!

Het begon al erg goed. Onze kopman Bert aan bord 1 won na 12 zetten, doordat zijn tegenstander Roel Warnik een grote blunder beging. In de afruilvariant van het koningsindisch probeert wit vaak zwart onder druk te zetten door het paard op f6 (met toren op e8) te pennen. Roel onderschatte echter het gevaar en verloor pardoes een vol stuk. Omdat er ook geen enkele compensatie was, gaf hij maar gedesillusioneerd direct op. Dat begon lekker, 1-0 voor en het was nog geen 20:30!

Bij de andere partijen duurde het wat langer. Zelf speelde ik op bord 4 tegen Frans Frishert. Ik hoopte op wat vuurwerk in de Cambridge Springs variant, maar mijn tegenstander speelde het heel degelijk, er werden stukken afgeruild en toen er alleen nog dames op het bord stonden en 6 pionnen voor beide kanten bood ik maar remise aan, wat na overleg werd geaccepteerd.

Vuurwerk was er intussen wel te zien op de andere borden. Martin speelde op bord 5 tegen Hans van Calmthout, een sterke tegenstander met een uitstekende score dit jaar in de interne competitie (voor deze ronde vonden we hem terug op plaats 4 van de topscorers in klasse 2A, met 3,5 uit 4). Martin heeft dit seizoen echter al meerdere keren laten zien dat hij niet onder de indruk is van goede prestaties of hoge ratings en liet weer een uitstekende partij zien. In een London system (een opening die overigens in het repertoire van beide heren bleek te zitten) wist Martin een pionnenmeerderheid op de damevleugel te creëren. Uiteraard waren er kansen voor tegenspel, maar die wist Martin knap te pareren. Nadat er twee verbonden vrijpionnen waren gecreëerd, zag het er hoopvol uit en inderdaad waren ze niet meer te stoppen.

Cok (bord 8) werd om 18:45 gebeld door mij met de vraag of hij kon invallen, en nog geen half uur later meegenomen door Martin (voldoende tijd om nog even wat te eten, toch?). Zijn eerste externe partij voor 3-Torens was een hele mooie. Een erg spannende Aljechin-verdediging waarbij wit uiteraard het centrum pakt met zijn pionnen. Zijn tegenstander had ook wel het initiatief, maar uiteindelijk wist Cok dit om te buigen in een fraaie overwinning. Zie ook de Partij van de Week!

De andere invaller was Menno. Vorig jaar een vaste waarde in het eerste team, en uiteraard is het vrijwel nooit een verzwakking als je Menno als invaller mee kunt nemen. Hij mocht het op bord 3 opnemen tegen de (op rating sterkere) Dik van der Pluijm, die vorig jaar nog in een spannend eindspel Arno pootje wist te lichten, waardoor we destijds verloren van Shah Mata. Ditmaal liet Menno echter geen spaan van Dik’s stelling heel. Dik speelde een variant van het Hollands, maar Menno wist heel slim gebruik te maken van met name de zwaktes van de witte velden, die een dergelijke speelstijl vaak met zich meebrengt. Ook Menno had een ijzersterke loper, die was zelfs zo sterk en dominant dat ik ergens tijdens de avond tegen Cok aangaf dat Menno enorm gewonnen stond, ook al stond hij een pion achter. “Maar hij staat toch een stuk voor?” vroeg Cok…. Ehh… oh, ja, dat extra paard viel me niet eens meer op, en was eigenlijk ook niet meer nodig. Menno’s stukken heersten over het bord en de zwarte dame, toren en loper waren louter figuranten. Na een mooie manoeuvre met de witte loper (hoe kan het ook anders, de heerser van het bord!) werd het pleit beslecht: Menno gaf het paard weer terug, maar mat was dan niet meer te voorkomen binnen een paar zetten, mooie overwinning!

Léon kwam aan het begin van de avond niet goed in zijn spel. Bij Léon is dat vaak een goed teken, en zo bleek ook vanavond weer. Nadat hij zijn sterke zwartveldige KID-loper moest opgeven en een enigszins gehavende structuur moest toestaan, kwam hij onder zware druk. Nou ja, voor de meesten van ons zou de druk redelijk zwaar zijn geweest, maar Léon gaf weer eens geen krimp en wist op de een of andere manier af te wikkelen naar een eindspel met lopers van dezelfde kleur, en waarbij hij 4 pionnen had en zijn tegenstandster Franka van Vlokhoven er 3 had. De experts in de wandelgangen beweerden dat dit volgens de boekjes waarschijnlijk wel remise zou zijn, maar ik had er wel vertrouwen in dat Léon zo’n stelling wel zou weten uit te melken en niets bleek minder waar.

De enige van ons die halverwege de avond er nog slechter voor stond dan Léon was Zenun (bord 7). Ik weet niet of hij pionnen heeft geofferd voor initiatief, of dat ze waren weggeblunderd of getruct, maar wat ik wel weet is dat hij een middenspel had bereikt, waar weinig leven in zat en waarbij Zenun twee pionnen minder had dan tegenstander Chris Willemse. Een gevalletje hopeloos knokken voor remise leek het mij. Maar niets bleek minder waar. Chris gaf pardoes een belangrijke centrumpion terug, en toen kreeg Zenun vleugels. Zijn paard bleek sterker en dominanter dan de loper van Chris en wellicht ook enigszins aangedaan door zijn fout om de belangrijke pion terug te geven wist Chris niet meer de sterkste voortzetting te vinden. Gezegd moet worden dat Zenun in deze fase ook wel erg goed speelde, als hij eenmaal bloed ruikt… een onwaarschijnlijke, maar toch knappe overwinning waarbij veel vechtlust is getoond. Mooi gespeeld en een monsterscore was dus in de maak.

Rinus speelde op bord 6 tegen ‘angstgegner’ Teun Koorevaar, waarvan hij vorig jaar naar eigen zeggen vrij kansloos verloor. Nu speelde Rinus echter zeer sterk, en hij kreeg een overweldigende positie, met als absolute heerser de zwarte loper op d5, waarbij vergeleken Teun’s torens die daar omheen iets probeerden te bereiken, maar zielige marionnetjes leken. Helaas ging het in tijdnood alsnog mis, het was echt een krankzinnige slotfase, prachtig om te zien, veel fouten over-en-weer (als stuurlui zagen wij het uiteraard een stuk scherper, maar wij ervoeren ook niet de stress en spanning van de intense partij die de hele avond had geduurd), en uiteindelijk waren er 5 dames op het bord verschenen, en er 4 alweer verdwenen voordat het pleit werd beslecht. Rinus had er daar 3 van op het bord gehad, en Teun slechts 2, maar aangezien één van die twee wel de last woman standing was, werd dit toch een overwinning voor Shah Mata. Hiermee was de eer gered – de eerlijkheid gebied te zeggen dat een 7,5 – 0,5 overwinning ook wel te geflatteerd zou zijn geweest.

Met een 6,5- 1,5 overwinning gaan wij vol goede moed de laatste twee wedstrijden in. Het wordt ongetwijfeld nog een spannend slot van de competitie, maar in ieder geval zijn wij nog volop in de race!

Eerste team walst over concurrent Shah Mata heen!