Monthly Archives: januari 2018

Ronde 14: topper tussen Menno en Dylan eindigt in remise

In de 14e ronde van de interne competitie stonden 8 partijen op het programma. De meest in het oog springende daarvan was de topper tussen Menno (die alles nog gewonnen had) en Dylan, die in rap tempo te sterk wordt voor menig 3-Torens speler. Het werd een spannende strijd, waarbij Dylan het overwicht had, maar Menno hield alles lange tijd nog wel enigszins onder controle. Een groot nadeel van Dylan was dat hij veel meer tijd had verbruikt dan Menno. Wellicht mede onder invloed van de tijd gingen ze toen beide over tot zetherhaling en dus puntendeling. Beide zullen hier waarschijnlijk ook niet geheel ontevreden mee zijn: Dylan houdt zich weer staande tegen een sterke tegenstander en Menno behoudt zijn ongeslagen status en de koppositie.

Daarachter boekte ik een overwinning op Hans van der Burg. Hans was onnauwkeurig in de opening, waardoor hij eigenlijk al na zet 4 met een zwakke geïsoleerde pion kwam te staan. Nu is er in de schaakwereld vaak veel discussie of geïsoleerde pionnen sterk of zwak zijn, maar deze was toch wel echt zwak, en hoewel het nog een zet of 20 duurde, uiteindelijk had ik ‘m te pakken. En daarna had ik eigenlijk ook direct een gewonnen stelling, en zeker toen Hans even later een paardvork toeliet waardoor ik nog een kwaliteit won. Hij gaf toen ook meteen op, waardoor ik een plekje steeg naar plek 3 ten koste van Léon, die niet in actie kwam.

Ook in Egbert tegen Henk was er een onzorgvuldigheid in de opening, ditmaal van Egbert. Hierdoor liep Egbert eigenlijk de hele partij achter de feiten aan. Het kostte hem een pion, en dit verlies kwam hij ook niet meer te boven. Henk wil nog wel eens wat voordeel weg geven, maar vanavond had hij daar geen trek in en maakte het keurig af.

Deze partijen zijn nu extra belangrijk in deze fase, want hier begint het gevecht om de playoffplekken. De nrs. 1 t/m 4 (Menno, Dylan, ik en Léon) lijken de playoffs wel te gaan halen, en ook Henk deed deze ronde erg goede zaken – maar daarachter is het zeer spannend en zijn zeker nog 7 spelers (Jan Gerkes, Cok, Egbert, Hans v/d B., Arjen, Martin en Rinus) die strijden om 3 play-off plaatsen. Er zijn hierna nog 6 rondes te gaan, dus er kan nog vele gebeuren.

Rinus en Arjen deelden in ieder geval geen beslissende tik uit naar elkaar in deze ronde. Ze hielden elkaar in balans. Ik heb een paar keer gekeken, maar kon op geen enkel moment echt iets van voordeel ontdekken voor een van beide partijen (of het moet het voordeel op de klok van Arjen zijn geweest), dus een remise leek me een logisch resultaat – en dat werd het dus ook.

Daarachter deed Cok goede zaken door van Giovanni te winnen – misschien een logisch resultaat, maar daar leek het lange tijd niet op! Giovannig kwam beter uit de opening, had binnen no-time een pion op de 7e rij (hoe? kon ik niet ontdekken) – en dit leverde hem ook een kwaliteit voorsprong op, en een gevaarlijk initiatief. Cok was min of meer gedwongen om zijn stukken op slechte posities te plaatsen (wat doet een wit paard in het middenspel op h1?) en Giovanni leek te gaan winnen. Aan het einde ging het echter toch nog mis. Cok was scherper bij wat tactische schermutselingen en wist zo ternauwernood de volle buit binnen te slepen. Giovanni heeft dit seizoen al vrij veel partijen gespeeld waarin hij goed speelt, maar het uiteindelijk net niet zijn kant op valt – nog iets scherper worden (a tactic a day keeps the losses at bay!), en de punten zullen wel binnen stromen.

Wie ook dichtbij een sensatie was, was Siddarth. Hij speelde een hele goede partij tegen Martin, die ongeveer een driedubbele ELO-rating heeft. Het ging lang gelijk op, en eigenlijk vond ik Siddarth net na de opening een stuk beter staan. Martin’s zwarte velden rond zijn koning waren zwak, Siddarth had een sterke loper en ik zag wel wat potentieel voor Dh6 – en/of een pionnenstorm op Martin’s koningsvleugel. Siddarth had echter andere plannen, en op zich speelde hij ook dat niet zo slecht, een aardige paardmanoeuvre zat er bij, maar uiteindelijk maakte hij toch een beslissende fout door zijn a-pion 2 plekken op te schuiven. Dit bleek na wat afruilen 2 pionnen te kosten – en dan weet Martin daar natuurlijk wel raad mee. Hij won, maar mooi om te zien dat Siddarth zo goed partij gaf!

De partij tussen Sjoerd en Jan was een hele wilde, waarin alle openingsprincipes over boord werden gegooid. Het zag er ongeveer zo uit: bij Jan leek er een bom ontploft over zijn hele pionnenlinie en de stukken stonden nog wel redelijk veel op oorspronkelijke positie, bij Sjoerd leek er een bom ontploft op zijn gehele damevleugel en de stukken op de koningsvleugel stonden nog op ongeveer de eigen positie. Oftewel: It’s complicated. Jan liet zien dat een dergelijke opbouw hem niet erg vreemd was, en hij kon hier beter mee over weg dan Sjoerd – en hij sleepte dan ook het volle punt binnen.

Jan Spoelstra won ergens een stuk van Gert-Jan, die daarna nog flink verzet bleef bieden. Jan verzekerde me na afloop dat het zeker nog niet zo makkelijk was om het naar winst om te zetten, omdat Gert-Jan na het stukverlies toch taai bleef spelen en verdedigen. Hoe het verder precies verliep heb ik niet meegekregen, in ieder geval wist Jan uiteindelijk wel te winnen.

En dan last but not least, Hans Kunnen versus Donald Trump. Hans speelde eigenlijk een hele goede partij, keurige opening, goed zijn stukken gepositioneerd en in het middenspel won hij een kwaliteit, later nog een pion en het was – eerlijk is eerlijk – een compleet gewonnen eindspel. Maar Donald heeft dit seizoen al meerdere malen laten zien een excellent eindspelspecialist te zijn en over zeer veel veerkracht te beschikken – vraag maar aan Arjen, Martin of Jan Spoelstra, die allen een gewonnen eindspel tegen Donald niet naar winst wisten om te zetten. Bij Hans Kunnen werd een paardvork hem fataal, waarna direct tot remise werd overeengekomen (ook wel terecht in die positie, Hans had nog wel een paar pionnen compensatie voor het paard).

Volgende week een thuiswedstrijd van de trotse koplopers van het 3-Torens V3 – en de 15e ronde van de interne competitie.

Arno Luinenburg winnaar 3e Baskisch Schaaktoernooi

Op 2 januari openden we het schaakjaar met het Baskisch Schaaktoernooi, dat voor de 3e keer georganiseerd werd. Elk jaar weten meestal ook een paar (sterke) spelers van andere verenigingen de weg naar dit toernooi te vinden, zo was de winnaar van vorig jaar, Leon Jacobse, afkomstig van De IJssel. Ook dit jaar een aantal sterke spelers van andere verenigingen: Arno Luinenburg (Moerkapelle), Davin Mostert, Murdoch MacLean (Erasmus) en Sam van Dongen (Overschie, broer van ons lid Jesse, die zelf vanwege vakantie was verhinder).

In de eerste ronde wisten de meeste favorieten met 2-0 te winnen, maar toch liepen enkelen al direct averij op. Zo wist Egbert een halfje af te snoepen van Murdoch Mac Lean, en wist Rinus Davin knap op 1-1 te houden. In de tweede ronde won Arno Luinenburg met 2-0 van Sam van Dongen. Hiermee pakte hij de koppositie die hij de rest van de avond ook niet meer weg zou geven. Wat vanaf deze ronde opviel, was dat erg veel partijen in 1-1 eindigden. Zeker als tegenstander min of meer gelijkwaardig waren in sterkte, bleek het erg moeilijk om 2x te kunnen winnen. Of het komt omdat je iets meer gefocused bent op het bord waar je zelf de meeste kansen hebt weet ik niet, maar ik vond het toch een opvallende constatering.

In de 3e ronde was bovengenoemde trend zeker te zien. Murdoch – Arno, Leon – Davin, Arjan-Martin, Sam-Rinus…alle partijen eindigden in 1-1. Toch ook een paar knappe resultaten deze ronde. Zo wist Cok met 2-0 te winnen van Dylan en wist Sjoerd op beide borden deze ronde zijn vader pootje te lichten. In ronde 4 wist koploper Arno uit te lopen dankzij een 1,5-0,5 overwinning op Davin, die hiermee definitief afhaakte in de titelstrijd. Ik wist mijn partij ook te winnen met 1,5-0,5 tegen Murdoch, waardoor ik de laatste ronde als nr.2 inging met 1 punt achterstand op Arno. Deze ronde hield Cok Léon knap op 1-1. Joeke wist zich enigszins te revancheren deze ronde door een partij te winnen tegen Erik, al had hij daar wel de hulp van de klok bij nodig.

Voor het ingaan de laatste ronde stond Arno op 6,5 punten, ikzelf op 5,5 en stonden Leon, Murdoch en Sam op 5 punten. Als ik met 1,5-0,5 zou winnen van Arno dan konden er nog 5 mensen kans maken op de titel, maar dat was allemaal wel vrij theoretisch. De praktijk breek weerbarstiger. Met zwart verloor ik eerst een pion, maar daarna zag Arno een trucje over het hoofd waardoor ik een stuk kon winnen. Daarna was het niet moeilijk meer. Op het andere bord echter speelde ik te snel, Arno had met zijn pion, die op a5 stond, mijn pion op b4 geslagen. Die kon ik eenvoudig terug slaan met mijn pion op a3, waarna de stelling in evenwicht zou zijn gebleven. Ik had zijn zet echter in het geheel over het hoofd gezien en ontwikkelde snel mijn toren… Arno zag verbaasd dat zijn klok liep en vroeg nog netjes of hij nu aan zet was… dat was dus helaas het geval en hij kon doorslaan op a3. Hierna offerde ik direct mijn loper op a3, maar dat sloeg eigenlijk ook nergens op,  dus had Arno een stuk + 2 pionnen opgehaald met zijn ene randpion. Daarna was het een kansloze missie, en maakte Arno het eenvoudig af: 1-1 en dus was Arno de 3e winnaar van het Baskisch Schaken. Sam werd nog knap 2e door Cok met 2-0 te verslaan, terwijl Murdoch Léon versloeg met 1,5-0,5 en hiermee gedeeld 3e werd (samen met ondergetekende en met Martin).

Eindstand:

  1. Arno Luinenburg 7,5
  2. Sam van Dongen 7
  3. Murdoch Mac Lean 6,5
  4. Arjan Drenthen 6,5
  5. Martin van Vaalen 6,5
  6. Leon Huijsdens 5,5
  7. Davin Mostert 5,5
  8. Rinus van der Linde 5,5
  9. Egbert Berghout 5,5
  10. Cok van Grevenbroek 4,5
  11. Dylan Achuthan 4
  12. Jan Gerkes 3
  13. Sjoerd Nijboer 3
  14. Erik Smits 2,5
  15. Joeke Nijboer 2